نقشِ ایرانیانِ خارج‌نشین در معادلاتِ امنیتیِ ایران، فراتر از یک بیانِ صرفِ عقیده یا تأثیر منفعلانه است؛ این جمعیت، با بهره‌گیری از سازوکارهایِ قدرت نرم، مهندسی افکار عمومی و علیت غیر مستقیم، می‌توانند به عنوان عامل تسهیل‌گر یا حتی معمار تصمیمات امنیتی منطقه‌ای عمل کنند.

سال‌هاست بحث استفاده از ظرفیت‌های ایرانیان مقیم خارج از کشور ـ آنچه در ادبیات توسعه‌ای از آن به «دیاسپورا» یاد می‌شود ـ به‌عنوان یک سرمایه راهبردی مطرح است.